Vr 22-06-2018 Fondi - Formia 31,7 km 06:35-14:35 zon
Vanaf gisterenmiddag was ik alleen in het klooster, nou ja, op die man, een priester, zei Adele, na. Maar hem heb ik ook niet meer gezien. Ik snap niet hoe zo'n complex onderhouden kan worden.
Ik warm het eten van gisteren op in de magnetron en vul ontbijt aan met cruesli en yoghurt.
De rekening is donativo, dat betekent dat je voor je verblijf zelf een bedrag mag bepalen. Ik leg 17 Euro neer.
Het is 22 juni, we gaan weer naar de winter toe. Iedere keer weer een gemakkelijk grapje. Zou je aan de zon niet zeggen, want nu is het al warm.
Over deze etappe kan ik kort zijn: lang. En passant wordt er nog wel even 300 meter geklommen en gedaald. Er ligt voor de toerist nog een stel oude keien, de Via Appia. Ik maak er tegen een Amerikaanse die in Itri woont, haar vier honden uitlaat en met me oploopt zo'n soort opmerking over, maar ze gaat er serieus op in en laat me zelfs de slijtsporen op de keien zien die de wagens (destijds getrokken door paarden) er in achter gelaten hebben. Verderop staan restanten van de tempel van Apollo.
De route vervolgt over de SS7, zeg maar een behoorlijk drukke weg met veel vrachtverkeer. Niet echt prettig om te lopen.
En dan ben ik blij dat ik vandaag aankom in Formia en morgen direct weer vertrek, want in een badplaats heb je als pelgrim niets te zoeken. Je wordt er als zonderling nagekeken.
In het Casa Santa Maria word ik ontvangen door een oudere non. Ze wijst naar een bank. Even later komt een non die Engels spreekt. Ze komt uit India en brengt me naar de kamer.
Ik was mijn kleren en mijzelf, en ga bijkomen op bed. Daarna begin ik aan mijn schoenen. In Itri heb ik solutie gekocht en hoop ze hiermee te kunnen repareren.
Als ik eindelijk achter een pilsje zit belt mijn eega. Ze heeft het druk met de katten van onze oudste en met verslagen. Verder meldt ze dat er veel leerkrachten naar een andere school gaan of willen.
Ik eet bij de Chinees. Eindelijk geen pasta of pizza. Op het plein probeert Paola Villa mensen van haar politieke - dacht ik - ideeën te overtuigen. Ik haak al snel af.
Vanaf gisterenmiddag was ik alleen in het klooster, nou ja, op die man, een priester, zei Adele, na. Maar hem heb ik ook niet meer gezien. Ik snap niet hoe zo'n complex onderhouden kan worden.
Ik warm het eten van gisteren op in de magnetron en vul ontbijt aan met cruesli en yoghurt.
De rekening is donativo, dat betekent dat je voor je verblijf zelf een bedrag mag bepalen. Ik leg 17 Euro neer.
Het is 22 juni, we gaan weer naar de winter toe. Iedere keer weer een gemakkelijk grapje. Zou je aan de zon niet zeggen, want nu is het al warm.
Over deze etappe kan ik kort zijn: lang. En passant wordt er nog wel even 300 meter geklommen en gedaald. Er ligt voor de toerist nog een stel oude keien, de Via Appia. Ik maak er tegen een Amerikaanse die in Itri woont, haar vier honden uitlaat en met me oploopt zo'n soort opmerking over, maar ze gaat er serieus op in en laat me zelfs de slijtsporen op de keien zien die de wagens (destijds getrokken door paarden) er in achter gelaten hebben. Verderop staan restanten van de tempel van Apollo.
De route vervolgt over de SS7, zeg maar een behoorlijk drukke weg met veel vrachtverkeer. Niet echt prettig om te lopen.
En dan ben ik blij dat ik vandaag aankom in Formia en morgen direct weer vertrek, want in een badplaats heb je als pelgrim niets te zoeken. Je wordt er als zonderling nagekeken.
In het Casa Santa Maria word ik ontvangen door een oudere non. Ze wijst naar een bank. Even later komt een non die Engels spreekt. Ze komt uit India en brengt me naar de kamer.
Ik was mijn kleren en mijzelf, en ga bijkomen op bed. Daarna begin ik aan mijn schoenen. In Itri heb ik solutie gekocht en hoop ze hiermee te kunnen repareren.
Als ik eindelijk achter een pilsje zit belt mijn eega. Ze heeft het druk met de katten van onze oudste en met verslagen. Verder meldt ze dat er veel leerkrachten naar een andere school gaan of willen.
Ik eet bij de Chinees. Eindelijk geen pasta of pizza. Op het plein probeert Paola Villa mensen van haar politieke - dacht ik - ideeën te overtuigen. Ik haak al snel af.
D3j het pad klinkt lastig maar geniet van de tocht. Liefs Char en Tom
BeantwoordenVerwijderen