Dorado's

Vr 13-07-2018 Ostuni - Brindisi 17 km 07:25-13:30 zon
Ik word wakker door de bel van het ochtendgebed. Monniken zijn altijd vroeg bij. Zelf sta ik een uur later op. Andrea - ik weet z'n naam niet meer - heeft een ontbijt voor me klaar gezet en roept mijn naam. Gewoon goed brood, jam, fruit, melk enz. Hier kan een pelgrim mee vooruit.
Bij het afscheid krijg ik een omhelzing: baardje links, baardje rechts. Aardige vent, Andrea. Hij had ook nog de bus- en treintijden vanuit San Vito dei Normanni voor me uitgezocht. Wel navragen, drukt ie me op het hart.
De wandeling gaat door een rustig gebied met olijfgaarden. Af en toe wordt het ritmisch getik van mijn wandelstokken onderbroken, omdat er een auto langs moet. Dan gaat het toch nog aardig omhoog, Carovigno ligt op een heuvel. Bij de toeristinfo vraag ik de bustijden na. Eerst begint de jonge vrouw uit te leggen hoe ik moet lopen. Ik zeg vriendelijk, dat de route in mijn mobiel zit, maar ze gaat gewoon verder en wil me dritto langs de snelweg sturen. Geen loper, denk ik dan.
Dan begint ze de bustijden op internet op te zoeken en zegt er bij waar de halte is.
Aan de andere kant loopt Carovigno weer af. Dat heb je met steden op heuvels. En zo loop ik weer tussen de olijfbomen om 8 km verder in San Vito dei Normanni aan te komen. Ja, de Noormannen zijn hier in de 13e eeuw ook geweest, vandaar de naam. Ik loop rechtstreeks naar het centrum. Met wat navragen, toevallig spreekt deze Italiaan Duits, kom ik te weten dat ik op de brede weg bij de kiosk een kaartje moet kopen en dat daar ook de bushalte is.
Hé Jan, ik dacht dat je alles zou lopen. Nou ja, soms niet dus. Het stuk van San Vito naar Brindisi is eindeloos lang en niet interessant: industrie en een wirwar aan wegen. Goed, het zij je vergeven. Uit de bus blijkt, dat mijn keuze goed is geweest.
Voor het B&B zit een gezin uit Schotland met koffers. Ze wachten, want er is niemand. Ik bel het telefoonnummer. 10 minuten. Het worden Italiaanse 10 minuten. Er bleek iets met een sleutel. Ik zeg: geef eerst maar una birra. We worden ingecheckt en naar de kamers gebracht. Je betaalt er wat voor en je krijgt er wat voor.
Op RAI-3 is zowaar de Tour de France te zien. Wel op z'n Italiaans, dus er worden flitsen van de Giro getoond en overwinningen van Italiaanse renners in het verleden. En wie wint ... onze eigen Dylan Groenewegen! Hij fietst zelfs Sagan eruit.
In het centrum van Brindisi is zowaar nog een boog te zien van de Via Appia. Vanuit Brindisi gingen de pelgrims naar Jeruzalem. Ik loop door naar Santa Maria di Leuca.
Ik zit aan de haven bij het restaurant van de B&B. Eerst heb ik al met een leuke serveerster gezorgd dat WiFi het weer doet. Ik vraag aan de kelner welke vis hij heeft, want zeg ik erbij, een van een paar kilo lijkt me te groot. Hij lacht en zal ze me laten zien. Ik loop hem later achterna en hij blijft echt een tijd in de keuken voor hij terugkomt met een grote schaal met wel 12 dorado's van 300 gram tot 3 kilo of meer. Ik moet er ontzettend om lachen en wijs een bescheiden exemplaar aan.
De vis smaakt lekker, zeker nu ik er bijna een uur op heb gewacht.