Rust

Do 12-07-2018 Torre Canne - Ostuni 22 km 07:05-13:40 zon
Pas vanaf een uur of twee kon ik van de nachtrust genieten - eerst hielden gezinnen met jankende kleintjes me wakker en daarna schreeuwende en hardpratende jeugd en startende auto's - tot een uur of vier toen wederom schreeuwen klonken. Het voelt redelijk wollig van boven.
De route is mooi en rustig, en voert van de kust tussen olijfgaarden naar Ostuni. Ook hier weer twee compleet weggehaalde overwegen. Dat voetgangers en fietsers kilometers om zouden moeten, wordt hier geen rekening mee gehouden. In het eerste geval loop ik het talud op, de treinrails over en aan de overkant langs een weggetrapt hek - dat hebben er meer gedaan. Bij de tweede overgang was het een stuk omlopen naar een tunneltje.
Bij Ostuni aangekomen was de temperatuur inmiddels weer behoorlijk opgelopen. Een buschauffeur gilt wat uit zijn raampje, draait bij een rotonde om en stopt bij mij met de vraag: naar Ostuni. Ja, dat wil ik, zeg ik. Stap maar in. Dat klinkt aanlokkelijk want de autowegen ernaartoe zijn dat niet. Voor 1 Euro sta ik een paar minuten later onderaan bij het historische centrum. Het is nog een hele klim naar boven. Fraai centrum, maar o ontzettend toeristisch. Ik loop het door, neem een koffie en loop het uit. Onderweg vraag ik bij een paar meiden van de toerusting naar een supermarkt. In het oude gedeelde. Dat zegt niet zoveel. Ik loop die richting uit, zie een knaap en stel dezelfde vraag. Poort door, aan de linkerkant zit een fruteria waar ze ook broodjes en drank verkopen. En inderdaad. De verkoopster vindt het wel gezellig zo'n vreemde klant. De winkel loopt vol. Ik krijg wat perensap met ijscrunch aangeboden. Dat gaat er wel in.
Tas vol, ook voor morgen, 10 Euro 80.
Nog 5 kilometer naar het klooster, langs de weg. Het is een nieuw klooster. De broeders zijn aan de lunch en een vraagt me te wachten. Tien minuten later haalt een broeder me op. Hij laat me de verschillende ruimtes van het nieuwe klooster zien en daarna de gastenverblijven. Hij legt het schema van de dag uit. Je mag meedoen aan het gebed en dergelijke maar het hoeft niet. Alles gaat in het Frans met zwaar Italiaans accent, wel zo gemakkelijk.
Na het dagelijkse middagritueel val ik als een blok in slaap. Wat een rust vergeleken met die herrie van gisteren.
Om 19:00 uur gaat de bel voor het avondgebed. Deelnemen is niet verplicht, maar dit is mij een onderdeel van de pelgrimage. Er zijn nog vijf andere mensen. Vijf monniken zingen psalmen. Dan wordt een tekst uit de bijbel gelezen en na nog een aantal liederen en een gebed is het voorbij.
Ik zit met de monniken aan het repas - avondmaal. Er wordt niets gezegd en op de achtergrond speelt klassieke muziek, zo te horen Bach. Na afloop heb ik met verschillende monniken een gesprek. Allen spreken goed Frans, omdat ze met de Franssprekende gemeenschap in het noorden van Italië omgaan.
Wat een rust, wat een zaligheid.