Geloof en bijgeloof

Wo 11-07-2018 Monopoli - Torre Canne 22,5 km 07:40-14:30 zon
Tegen de ochtend val ik nog een keer in slaap en sta daarom vrij laat op. Ach, het is niet zo'n lange en moeilijke etappe.
De zee weer links, de zon weer voor me en ja, de weg weer rechts. Moeilijker hoeft het niet te zijn, alhoewel, de zon de gehele in je gezicht is helemaal niet zo prettig. In Spanje lopen de routes naar Santiago de Compostela, dat in het noordwesten ligt. De zon heb je dan grotendeels achter je, wat veel fijner is. Je wordt niet de gehele dag verblind en de zon in je rug is minder warm. Zo, weer wat geleerd van een inmiddels ervaren pelgrim.
Bij een camping aangekomen zie ik een bar. Als ik het terras opstap hoor ik gerinkel: de hanger of eigenlijk de nagelknipper met Sint Christoffel - patroonheilige van de reizigers - valt uit elkaar. Hoe ik ook zoek, een klein onderdeeltje kan ik niet vinden. Dit kleinood draag ik al sinds mijn eerste pelgrimstocht in 2008 naar Santiago bij mij. Ik heb het destijds gekregen van mijn schoonzus. Gisteren heb ik het Tau-teken aan dezelfde kant gehangen als Christoffel. Dat vond ik uiteindelijk niet zo mooi en heb Christoffel toen, omdat dat gemakkelijker was, naar de andere kant van mijn rugzak verplaatst. Jarenlang geen problemen met de hanger gehad en nu, na die verwisseling ... Het zal toch niet ... Ach, kom Jan, onzin. Dat is toeval. En dat zo'n hanger je beschermd is alleen maar bijgeloof. Ja, wat is geloof en wat is bijgeloof. In de noordelijke landen hadden we Wodan, Donar en Freia. Prima goden. Die werden vervangen door het Christelijke geloof en onze goden werden afgedankt. Dat gebeurde ook elders op de wereld met bijvoorbeeld de invoering van de Islam. En waarom zou Christoffel mij niet beschermen op mijn tochten?Waarom heet het ene geloof en het andere bijgeloof?
Ik kom langs het archeologisch museum van Egnazia. Ik wil wel wat drinken en misschien eten, vergeet dat maar het is geen Nederlands museum, en koelte. Voor 6 Euro krijg ik die. Een pensionado krijgt geen korting. In de vitrines ligt het bekende oude spul van potscherven en botten. Waarom laat ik me toch iedere keer verleiden? Het leukste is de vermoedelijk archeologe waar ik een paar woorden mee wissel, als ze vraagt of ze met haar camera voor een vitrine in de weg staat. Nou, zij in ieder geval niet. Hmm.
Ik bel de padre, dat ik bij de kerk ben gearriveerd. Hij komt er aan. Maar het duurt. Een paar jongens op de bank naast me spelen via een  Bluetooth luidspreker best aardige muziek af. Uiteindelijk beginnen ze via Google Translate een praatje. Ze zijn van Albanese afkomst en staan versteld dat je helemaal van Rome komt lopen. Een van de jongens voert het gesprek met hem, als ik de padre opnieuw bel. Hij blijkt gearriveerd, een man van in de tachtig met twee stokken. Ik vraag nog: ruilen? Hij is de sleutels van het pelgrimsonderkomen kwijt. Na een uur heeft ie ze gevonden. Nou, dit is niet pelgrimwaardig. Op zich heeft het gebouwtje potentieel voor een goede herberg, maar laat ik zeggen: er moet nog heel wat aan gebeuren. Het is gewoon een bende met een paar bedden erin.
Ik krijg het bericht, dat Brownie, de kat van mijn oudste dochter en haar vriend, is ingeslapen. Altijd een tragisch verlies.
Nog nooit meegemaakt: een groenteboer die mij weigert één sinaasappel te verkopen. Minimaal een halve kilo. Joh, stop ze in je ...
Twee restaurants, alleen de eerste in de loop trekt alle toeristen en de andere heeft geen enkele klant. Ik eet er in ieder geval lekker van.
Later heb ik een babbel met de bardame van het lido. Nu is het nog stil, maar augustus wordt Torre Canne overspoeld met Italianen en in september door Russen, Polen, Engelsen enz. In de wintermaanden plukt ze olijven.
Bij mijn huis zitten de Albanese jongens met wat meiden op een bank. Weer dezelfde vragen. Een van de meiden spreekt Engels en treedt op als tolk. Na een tijdje hou ik het voor gezien en wens iedereen goedenacht.