Marilù

Ma 09-07-2018 Bari - Mola di Bari 23 km 07:15-13:10 zon
Ik loop recht naar de kust en start niet in de oude burcht. Links de zee en rechts de weg, en dat gaat af en toe onderbroken door een parkje of privé stuk door. De wandelaar mag het doen met een stoep van een meter breed.
De zon schijnt hinderlijk in mijn ogen. De kust loopt minder noord-zuid dan ik inschatte. Hoed op en zonnebril. Er staat een harde wind schuin van achteren. Dat koelt goed af.
Van strand kun je nauwelijks spreken. Die rotsen en keien lijken mij niet aangenaam voor je rug of buik.
Bij San Giorgio mogen ze wel wat asfalt storten om de strandweg aan te sluiten op de andere wegen. Het houdt gewoon op, zo van automobilist zoekt u het maar verder uit.
Uiteindelijk kom ik weer tussen de wijnranken te lopen. In de achtergrond zie ik soms de zee.
De deur staat op. Er is geen bel. Ik roep iets van: hallo. Marilù zit in de kamer, staat op en begroet me. Ze heeft broodjes en een broodje van deze streek met tomaat voor me gekocht en iets met witte bonen gemaakt. Ze is afgestuurd biologe, maar werkt bij een verzekeringsmaatschappij. Zo gaat het hier met goed opgeleide jeugd. Ze komen nergens aan de bak. Ze is alleenstaand moeder. Het huis is van haar grootouders en zij verhuurt de kamers. Vanavond wil ze eten voor me klaarmaken, als ik het leuk vind. Ja, dat vind ik.
Een aantal dagen geleden is er op mijn rechter voet weer die eeuwige wrijfplek ontstaan, met een blaar tot gevolg. Lees hierover de blogs van mijn vorige looptochten. Kennelijk heb ik mijn rechter schoen net niet los genoeg gestrikt. Ik heb de plek met compeed afgeplakt, maar nu dat wat los zit en ik het verwijder trekt ik de huid mee en begint het te bloeden. Ik hoop dat het weer niet zo'n ellende met ontstekingen wordt.
Mola di Bari is een vissersplaatsje met een forse haven. Jammer, dat ze er geen gezellige omgeving van gemaakt hebben.
Terug in de B&B probeer ik een aantal telefoonnummers om een overnachting in Monopoli te regelen. Je voelt hem al, na vele pogingen niets. Als Marilù met haar dochtertje later met het eten komt brengen, leg ik het probleem uit. Samen zijn we zeer ruime tijd kwijt om adressen te bellen. Het probleem is dat Monopoli en de badplaatsen verder naar het zuiden heel populair zijn en dat kamerverhuurders graag twee mensen op een kamer hebben. Voor een alleengaande pelgrim is geen plaats. Uiteindelijk belt ze een vriend met veel hoge contacten en die weet iets te regelen: ik slaap in het Convento San Francesco da Paola. Dit is een van de adressen die ik gebeld heb, maar waarvan het telefoonnummer in mijn lijst niet juist was. Ik allang blij. Haar dochtertje Marina wil natuurlijk de aandacht, die nu door die vreemde man wordt opgeëist, en zingt en springt in het rond. Als ze naar haar eigen gaat, bedank ik Marilù nogmaals voor al het werk dat ze voor me heeft gedaan.